2b » warsztaty » duch miejsca (archiwalny) » plener artystyczno-e...

data publikacji w serwisie: 2006-09-01

autor: Klara Kopcińska

Założeniem ideowym pleneru obejmującego serię warsztatów, jest ujawnienie złożonych relacji łączących ludzi z miejscem, w którym żyją lub przebywają, poczucie wspólnego udziału i roli każdej osoby w tworzeniu genius loci. W tym wypadku są to tereny nadwiślane w Warszawie. Adresatami są młodzi ludzie (15-25 lat) mieszkający lub uczący się w pobliżu Wisły. Miejsce to wybrane jest nieprzypadkowo – brzegi Wisły, niestety zaniedbane, warte są „przywrócenia” miastu i stanowią znakomite miejsce do realizacji działań kulturalnych.

Plener składa się z czterech części.

 

Wyznaczanie przestrzeni – dzień pierwszy – uczestnicy wybierają przestrzeń, np. most, odcinek nadbrzeża, ulicę prowadzącą do rzeki. Następnie ustawiają się w równych odległościach wzdłuż osi wybranego obiektu i w tym samym momencie fotografują przestrzeń w jednym kierunku, a chwilę później w odwrotnym.

Zdjęcia, powiększone do formatu 40x50 zostają przyklejone dwustronnie na tekturach i wyeksponowane pionowo na poziomie ziemi, w przestrzeni wybranego miejsca, na odcinku ok. 20 metrów, w równej odległości tak, aby cały odcinek był postrzegany jednym spojrzeniem. Wszyscy uczestnicy są widoczni na zdjęciach. Pierwsze ujęcie jest robione na samowyzwalacz ze statywu. W ciągu następnych dni uczestnicy robią dokumentację fotograficzną całego projektu.

Wejście w przestrzeń – dni następne – uczestnicy zbierają materiał najbardziej charakterystyczny dla wybranego odcinka np. śmieci, pył gromadzący się na poboczu jezdni, tekturę z opakowań kartonowych, i kleją z niego kubistyczną figurę wg szablonów przygotowanych dla poszczególnych części tułowia.

Wielkość figur wyznacza średni wzrost uczestników pleneru.

Materiałem scalającym jest przezroczysta żywica epoksydowa. W efekcie powstają rzeźby – siedzące figury – „Śmieciowy”, „Tekturowy”, „Ten z pyłu”, wkomponowane w wybraną przestrzeń. Są one efektem wspólnej pracy i symbolicznie przedstawiają ich twórców.

 

Utożsamienie się z przestrzenią – ostatni dzień – w trakcie trwania całego pleneru uczestnicy mają za zadanie szukać i kolekcjonować ziemię różnych kolorów i odcieni. Zapoznani wcześniej z ideą hinduskiej mandali, mają zaprojektować symboliczny obraz swojego osobistego świata, który usypią z kolorowej ziemi na kwadratowych tekturach 50x50 cm, lub bezpośrednio na płytach chodnika. Powstałe obrazy zostaną później roztarte stopami przechodniów lub rozwiane przez wiatr i w ten sposób zmienią się ponownie w materię miasta. Nie będzie to już jednak taka sama ziemia. A może i uczestnicy pleneru też już będą inni. 

 

Pokonanie czasu – część grupy zajmuje się realizacją etiud filmowych opisujących wybraną przestrzeń. Pierwszego dnia oglądają wybór filmów dokumentalnych, etiud itp. opowiadających o konkretnych miejscach oraz zapoznają się ze sprzętem, na którym będą pracować. Następnie w podgrupach decydują o sposobie realizacji etiud, decydują, które fragmenty przestrzeni są dla niej najbardziej charakterystyczne. Mogą np. wybrać pokazywanie charakteru miejsca przez detal (np. tylko napisy albo tylko ludzie, lub tylko architektura), mogą zdecydować się na bardziej reportażową formę. Nakręcone materiały zostają zmontowane i zaprezentowane publiczności ostatniego dnia pleneru – obok prac uczestników części plastycznej.

 

Projekt jest istotny także z punktu widzenia odbiorców – osób, które zobaczą plenerową wystawę prac: rzeźb i fotografii oraz filmów. Im także pozwoli spojrzeć na swoje miejsce z nowej perspektywy. Poprzez sztukę będzie miała miejsce nobilitacja tego miejsca i jego bliższe związanie ze społecznością.

Plener jest projektem autorskim Jacka Bąkowskiego, który poza działalnością artystyczną uczy języka obcego i filozofii w szkole średniej oraz Klary Kopcińskiej i Józefa Żuka Piwkowskiego, filmowców i animatorów kultury, założycieli Galerii 2b.